sobota, 11 sierpnia 2012

Katedra kolońska.

27 lipca 2012.

Jeszcze większa kupa kamieni, także w stylu gotyckim. Wrażenie stosowne do rozmiarów budowli, a katedra kolońska jest naprawdę ogromna.

Nasza wizyta w Köln była krótka, zdecydowanie za krótka. Ledwie jedno popołudnie. Popołudnie deszczowe w dodatku. Weszliśmy na wieżę południową w akompaniamencie nagłej burzy. Przespacerowaliśmy się po Starym Mieście które niestety już takie stare nie jest, przeszliśmy na drugi brzeg Renu po Hohenzollernbrücke.

Katedra Świętego Piotra i Najświętszej Marii Panny w Kolonii (niem. Kölner Dom, oficjalnie Hohe Domkirche St. Peter und Maria) – archikatedra, największy i najważniejszy kościół niemieckiej Kolonii. Siedziba arcybiskupstwa kolońskiego istniejącego tutaj od 313 roku (w latach 313–782 biskupstwo, od 795 arcybiskupstwo).
Budowa obecnej świątyni rozpoczęła się w 1248 i trwała z przerwami ponad 600 lat do 1880. Usytuowana na miejscu rzymskiej świątyni z IV wieku i późniejszego kościoła z czasów karolińskich nieopodal rzeki Ren katedra kolońska ma 144 m długości i 86 m szerokości oraz wieże o wysokości 157,38 m Po ukończeniu wież (około 1870) katedra była najwyższą budowlą świata do 1884. Jest drugą co do wysokości gotycką budowlą sakralną na świecie (po katedrze w Ulm) i trzecią co do wielkości katedrą świata pod względem powierzchni (po katedrze Świętej Marii w Sewilli i katedrze Narodzin Świętej Marii w Mediolanie). Powierzchnia kościoła wraz z wieżami to 7000 m². W 1996 r. katedra została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Budowla jest wizytówką zarówno Kolonii jak i całych Niemiec, masowo odwiedzaną przez pielgrzymów i turystów; w 2001 było to blisko 6 mln osób. W 2005 roku katedra była jednym z głównych punktów programu Światowych Dni Młodzieży pod przewodnictwem papieża Benedykta XVI.
Budowę świątyni rozpoczęto nie tylko na potrzeby liturgiczne lecz także dla umieszczenia w niej sprowadzonych z Mediolanu relikwii Trzech Króli. Wysokie prezbiterium jest ideowym nawiązaniem do średniowiecznych relikwiarzy. Relikwie uczyniły Kolonię ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym w średniowieczu, ustępującym tylko Rzymowi, Jerozolimie, Santiago de Compostela i Akwizgranowi.
Pod względem architektonicznym katedra stanowi cenny przykład recepcji francuskiego gotyku katedralnego oraz rozpowszechnionej na terenie krajów Rzeszy metody wielokrotnego stosowania elementów wertykalnych wewnątrz i na elewacjach zewnętrznych. W XIX wieku była jednym z najważniejszych źródeł inspiracji dla architektury neogotyckiej. Pozostawała nie tylko miejscem percepcji średniowiecznej sztuki budowlanej, lecz stanowiła także inspiracje dla idei umocnienia katolicyzmu w Niemczech, głoszonych m.in. przez Augusta Reicherspergera. Wystrój wnętrza tworzy cenny zbiór sztuki średniowiecznej, nowożytnej i nowoczesnej. Spośród nich wyróżniają się dominujący nad gotyckim ołtarzem głównym z II poł. XIII w. relikwiarz Trzech Króli, przedromański krucyfiks Gerona, gotyckie ołtarze Świętej Klary z XIV w. oraz Ołtarz Patronów Miasta – dzieło Stefana Lochnera, gotyckie rzeźby Apostołów oraz Madonny Mediolańskiej, stalle, liczne witraże z XIII–XX w. ( źródło: Wikipedia)
Więcej o Katedrze w Kolonii.

W Kolonii jest największe skupisko browarów w jednym miejscu na świecie – 24 – produkują one jedyne w swoim rodzaju piwo Kölsch. Posmakowaliśmy oczywiście.





 

środa, 8 sierpnia 2012

Katedra w Strasbourgu.

25 lipca 2012.

Katedra w Strasbourgu, kupa kamieni w stylu gotyckim. Wrażenie niesamowite.
Katedra Najświętszej Marii Panny w Strasburgu (fr. Cathédrale Notre-Dame, niem. Liebfrauenmünster) – najważniejsza świątynia katolicka miasta, cenny przykład średniowiecznej XIII-XV wiecznej architektury, łączącej cechy późnego romanizmu, z przede wszystkim wczesnym gotykiem francuskim i dojrzałym gotykiem niemieckim, zawierająca zarówno na zewnątrz i w środku liczne cenne dzieła średniowiecznej rzeźby kamiennej m.in. portale południowego ramienia transeptu, tzw. Filar Anielski.
Katedrę wzniesiono w latach 1176-1439 z czerwonego piaskowca na miejscu wcześniejszej spalonej budowli z lat 1015-1028, której to z kolei część pochodziła z jeszcze wcześniejszej świątyni wzniesionej w czasach dynastii Karolingów. Pierwotny projekt w stylu romańskim zastąpiła z czasem koncepcja gotycka. W latach 1625-1874 ze swą mierzącą 142 m północną wieżą katedra była najwyższym budynkiem świata.
Wzniesiona w pobliżu granicy Niemiec i Francji, łączy w sobie elementy wpływu obu tych kultur. Charakterystyczna fasada o asymetrycznej formie ze strzelistą wieżą do dziś pozostaje symbolem Alzacji widocznym także z drugiego brzegu Renu oraz z masywów gór Wogezów i Schwarzwaldu.
Świątynia była tematem wielu dzieł malarstwa i grafiki, jak i inspiracją dla kwitnącej już w XVIII w. nowej romantycznej myśli. Dla artystów i literatów m.in. Johanna Wolfganga Goethego świątynia stanowiła inspirację do zainteresowań wcześniej niedocenianego stylu gotyckiego (źródło: Wikipedia)
 Więcej o katedrze w Strasbourgu.
 
Witraż w Wielkiej Rozecie.
Ta sama Wielka Rozeta, tylko od zewnątrz.
Detal kamiennych zdobień.
Filar Anielski w południowej części transeptu.
Organy.

Parlament Europejski czyli u źródła wszelkiej eurogłupoty.

25 lipca 2012.

Wiele razy oglądaliśmy ten budynek w telewizji. Teraz przy okazji dziennikarskich relacji telewizyjnych z porywających obrad na temat dopuszczalnej krzywizny ogórków lub bananów czy też przynależności ślimaków do świata ryb, będziemy mogli powiedzieć: "O, tam byliśmy!"
Siedziba Parlamentu Europejskiego w Strasburgu, siedziba Komisji Parlamentu Europejskiego zaprojektowana w latach 1991-1994, zrealizowana w latach 1995-1997. Autorem projektu wyłonionego poprzez międzynarodowy konkurs jest francuskie biuro projektowe Architecture Studio z Paryża w skład, którego wchodzą: Martin Robain, Rodo Tsinado, Jean-François Bonne, Alain Bretagnolle, Rene-Henri Arnaud oraz Laurent-Marc Fisher.

Obiekt posiada wiele różnych pomieszczeń. Znajduje się tutaj około tysiąca biur, sale posiedzeń, pomieszczenia konferencyjne, centrum prasowo-telewizyjne, restauracje oraz podziemny parking. Dominującym elementem jest liczący ponad sześćdziesiąt metrów wysokości cylindryczny biurowiec usytuowany w centrum założenia. Na jego wyższych kondygnacjach znajdują się tarasy z roślinnością. Biurowiec otoczony jest częścią konferencyjną, w której mieszczą się studia prasowe i telewizyjne oraz sale posiedzeń. Część konferencyjna liczy trzydzieści dziewięć metrów wysokości i jest wpisana w teren znajdujący się w zakolu rzeki Ille i kanału Renu. Budynek w całości wykonany został przy użyciu najnowszych materiałów i technologii.
 PS. Europosła Kurskiego nie spotkaliśmy... Raczej nie żałujemy...

Biurowiec Parlamentu Europejskiego.
Na dziedzińcu.
Nasi tu byli...
Przed Parlamentem Europejskim.
Stare i nowe.

Schurmsee, Schwarzwald.

26 lipca 2012.

Tym razem pojechaliśmy w góry ... tramwajem. Dojechaliśmy z Karlsruhe strassenbahną do Schönmünzach skąd podeszliśmy do Schurmsee. Jest to jedno z licznych w Schwarzwaldzie, jeziorek polodowcowych. Upał był straszny a droga jednostajnie pięła się do góry. Po zejściu do wsi szybkie piwo pszeniczne w knajpie pod stacją. Ot, zwyczajna turystyka.


Schurmsee.
Zejście do Schönmünzach.

poniedziałek, 6 sierpnia 2012

Feldberg, Schwarzwald.

24 lipca 2012.

A niech się nazywa że zdobyliśmy jakiś szczyt. Pomysł z gatunku trochę głupich, ale w sumie oryginalnych.
W góry Schwarzwaldu nie pojechalibyśmy nigdy. Góry dość rozległe ale monotonne. Można tu znaleźć wiele ciekawych perełek przyrodniczych czy historycznych wartych obejrzenia ale nie a co się okłamywać: dla samego Schwarzwaldu nie przejechalibyśmy połowy Europy a przynajmniej całych Niemiec. Ale jak już przyjechaliśmy do Karlsruhe to Czarny Las można odfajkować na naszej prywatnej górskiej liście. Idziemy w góry, i to od razu na najwyższy szczyt!. Podeszliśmy na wierzchołek z St. Wilhelm, najpierw doliną Napf, potem przez Huttenwassen. Powrót przez St Wilhelm Hutte. Góry takie jakby sudeckie. Nic dziwnego, w końcu to także góry zrębowe. Płaskie okrągłe szczyty, ostro podcięte urwiskami schodzącymi do głębokich dolin.

Widok ze szczytu Feldbergu na północ.
Tablica na szczycie.
Wieża przekaźnika radiowo-telewizyjnego na szczycie kopuły Feldbergu.
Martwy las na ostrych stokach Immisbergu.
Widok na St. Wilhelm.
Schwarzwald ("Czarny Las") – zrębowy masyw górski w południowo-zachodnich Niemczech rozciągający się od południowego krańca do środka Badenii-Wirtembergii na długości około 160 km – od Pforzheim na północy do Waldshut-Tiengen na samym południu. Schwarzwald powstał w okresie ruchów hercyńskich. W czasie orogenezy alpejskiej został blokowo wypiętrzony, silniej na południu niż na północy. Masyw zbudowany jest głównie z granitów i skał metamorficznych, wschodnia i północna część z piaskowców triasowych. Zachowały się ślady zlodowacenia plejstoceńskiego w postaci jezior cyrkowych i moren. Najwyższe szczyty Schwarzwaldu osiągają wysokość od 1164 m (Hornisgrinde) w północnej części do 1493 m (Feldberg) w części południowej.
Pasmo silnie jest porozcinane licznymi dolinami rzek. We wschodniej części Schwarzwaldu ma swoje źródła Dunaj. Klimat umiarkowany ciepły. Średnia temperatura w styczniu wynosi od 0 °C do –5 °C. Roczne opady do 1800–2100 mm na zachodnich stokach. Występuje wyraźna piętrowość klimatyczno-roślinna: dolne piętro stanowią lasy dębowo-brzozowe, na wysokości 600–900 m rozciąga się piętro lasów bukowo-jodłowych, powyżej (zwłaszcza w północnej części masywu) panują bory świerkowe. Ponad górną granicą lasu (1200–1400 m) występują zarośla kosodrzewiny, łąki górskie i torfowiska.
Obszar jest stosunkowo gęsto zaludniony, stałe osady występują do wysokości 1265 m. Popularny region turystyczny wraz z licznymi ośrodkami sportów zimowych. Występują źródła ciepłych wód mineralnych. Liczne uzdrowiska, z bardziej znanych to: Badenweiler, Bad Peterstal-Griesbach, Bad Wildbad i najbardziej znane Baden-Baden. W dolnych partiach Schwarzwaldu lasy zostały zastąpione przez uprawy (na nasłonecznionych stokach uprawa winorośli i drzew owocowych), dochodzące nawet do 1200 m n.p.m.
W Schwarzwaldzie w 1970 r. po raz pierwszy znaleziono minerał agardyt. (źródło: Wikipedia)

"Die Tour de Vogel" - czyli rowerowa eksploracja Karlsruhe.

22 lipca 2012.

No i pojechaliśmy do Rajchu...

Nasza baza była w Karlsruhe. Tam pomykaliśmy na rowerach po mieście i najbliższej okolicy. Od knajpy do knajpy, od browaru do browaru. W tych strasznych, morderczo trzymających ludzi za pysk, Niemcach rowerzysta może mieć w obiegu 1,6 promila. Korzystaliśmy z tego ile się dało.

Karlsruhe to, można rzec, miasto rowerów. Przynajmniej z naszej polskiej perspektywy. Rowerów jest tu mnóstwo, jeździ każdy, głównie czysto utylitarnie, do pracy, na zakupy. Infrastruktury rowerowej jest sporo i jest ona wygodna w użyciu. Cóż się dziwić tej sytuacji skoro to właśnie w Karlsruhe urodził się niejaki Karl Friedrich Freiherr Drais von Sauerbronn uważany powszechnie za wynalazcę roweru. Czyż można w tej sytuacji oglądać Karlsruhe inaczej niż z wysokości rowerowego siodełka?
Nazwa miasta pochodzi od imienia margrabiego Badenii, Karola Wilhelma von Baden-Durlach, który założył je w 1715 w lesie Hardt.
Miasto zostało założone w sposób niezwykle geometryczny w klasycznym układzie gwiaździstym – w centrum wielkiego koła usytuowano środkową wieżę pałacu, która równocześnie była osią widokową dla rozchodzących się promieniście 32 alei – z tego dziewięć stanowiących razem kąt prosty wyznaczyło ulice miasta, a resztę stanowiły aleje parkowe. Koncentryczny układ ulic w centrum miasta zachował się do dzisiaj.
W latach 1724–1918 było miastem rezydencjonalnym władców Badenii, którzy wcześniej mieli siedzibę w pobliskim Durlach. Całkowicie sztuczna lokacja miała na początku problemy z przyciągnięciem planowanej liczby osadników, wprowadzono zatem ulgi podatkowe dla nowych mieszkańców. W 1745 Karlsruhe uzyskało prawa miejskie. Do 1945 było stolicą Badenii, następnie znalazło się wraz z jej północną częścią w kraju Wirtembergia-Badenia, zaś w 1952 w Badenii-Wirtembergii.
Po 1801 nastąpiło pierwsze rozszerzenie miasta na południe i wytyczenie nowego rynku. Ekspansja terytorialna Badenii i podniesienie do rangi wielkiego księstwa na początku XIX wieku, a także powstanie od 1844 węzła kolejowego dały podstawy do szybkiego rozwoju miasta. Zbudowano port rzeczny i pierwszy stały most na Renie. Powstały cztery duże przedmieścia (Oststadt, Südstadt, Südweststadt i Weststadt), a dwa sąsiednie miasta zostały przyłączone odgórną decyzją władz rejencji: Mühlburg na zachodzie w 1885 i Durlach na wschodzie w 1939. Po reformie administracyjnej w 1972 wchłonięte zostało także miasto Grötzingen. Silny rozwój zabudowy wymusił w 1913 przebudowę linii kolejowych i przeniesienie dworca o około 2 km na południe. (źródło: Wikipedia)
I na koniec, by nie było tak tylko i wyłącznie rowerowo, jeszcze jedna ciekawostka. W Mühlburgu, który dziś jest dzielnicą Karlsruhe, urodził się Karl Benz, pionier motoryzacji, który w roku 1885 zbudował pierwszy automobil. My jednak samochód chętnie zostawialiśmy na parkingu.

PS. Mieszkaliśmy na skraju Karlsruhe, a dokładnie w dzielnicy Waldstadt. Część ulic w tej dzielnicy otrzymała swe nazwy na cześć utraconych przez Niemcy po II wojnie światowej, miast śląskich, pomorskich i pruskich. Myśmy mieszkali na ulicy Koszalińskiej, na kawkę i ciasto wpadaliśmy na ulicę Gliwicką. Słowem...jak w domu.

Karlsburg w Durlach.
Aleje wysadzane topolami włoskimi. Jednak tu już cieplej niż u nas.
Dreikorn.
Schloss w Karlsruhe.
Wieża pałacu w Karlsruhe. Tu trzysta lat temu wyznaczono środek "miasta-wachlarza".

Neumarkt, główny plac miasta z piramidą grobową margrabiego Badenii, Karola Wilhelma von Baden-Durlach.