sobota, 15 września 2012

"Każdemu jego Everest" - Góra Kamieńska (386m npm)

14 września 2012.

Góra Kamieńska. W środku Polski. Jakby żart.  Takiego szczytu jeszcze nie zdobywałem. Od początku do końca dzieło rąk ludzkich. Wszystko sztuczne: i góra usypana i las na górze zasadzony.

Widoki rozległe... bo i co by miało je przesłaniać?

Sztuczna góra, sztuczny las.
Elektrownia wiatrowa, jeden z wielu wiatraków.
Prawie jak w górach...
Elektrownia Bełchatów.
Góra Kamieńska (niekiedy Góra Kamieńsk) – sztuczne wzgórze o wysokości 386 m n.p.m. powstałe jako zwałowisko zewnętrzne Kopalni Węgla Brunatnego Bełchatów, położone na terenie powiatu radomszczańskiego w gminie Kamieńsk. Wysokość względna wzniesienia wynosi około 160–180 metrów i jest to najwyższe wzniesienie w środkowej Polsce. Powierzchnia zajmowana przez górę to 1480 ha. 
Góra Kamieńska powstała w wyniku pracy zwałowarek z nadkładu o objętości 1350 mln m3, który przykrywał znajdujące się na zachód od niej pokłady węgla brunatnego. Jej usypywanie rozpoczęto 6 czerwca 1977 roku, zakończono w listopadzie 1993 roku, kiedy KWB Bełchatów cały nadkład składowała już na zwałowisku wewnętrznym (zasypując miejsca, gdzie wydobyto cały pokład węgla).
Obecna nazwa wzniesienia (Góra Kamieńska) została, na wniosek Rady Miejskiej w Kamieńsku, nadana Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1999 r.
Na północno-wschodnim stoku góry znajduje się Ośrodek Sportu i Rekreacji Góra Kamieńsk. Wyposażony jest on w sztucznie naśnieżaną i oświetloną trasę narciarską, czteroosobową kolej krzesełkową o długości 760 m oraz dwa wyciągi talerzykowe o długościach 700 i 160 m. W lecie kolej umożliwia wjazd na szczyt góry z rowerem. Na Górze Kamieńskiej i w jej okolicach wyznaczone są też trzy trasy rowerowe o łącznej długości 42 km i zróżnicowanych poziomach trudności, w tym trasy do downhillu.
Na szczycie Góry Kamieńskiej znajduje się Elektrownia Wiatrowa Kamieńsk. (żródło: Wikipedia)

Niebieskie Źródła.

14 września 2012.

Tomaszów Mazowiecki. Kolejne miejsce na mojej budowlanej mapie Polski. Budowa rusza już wkrótce, póki co dopinamy sprawy formalne. Między wizytą w Starostwie a spotkaniem na budowie półtora godzinna przerwa. Na licznych w mieście tabliczkach informacyjnych wypatruję coś co się zwie Niebieskie Źródła. Jadę, choć nie wiem czego szukam.

Jak to zwykle bywa niepozorna okolica zaskakuje. Geograficznie i przyrodniczo.

Kępy na tak zwanym Głównym Kanale.
Niebieskie Źródła.
Niebieskie Źródła z bliska.
Niebieskie źródła - rezerwat przyrody nieożywionej o wybitnych walorach krajobrazowych, położony w dolinie Pilicy, na prawym brzegu rzeki, w południowo wschodniej części miasta Tomaszowa Mazowieckiego. Są to wywierzyska krasowe jedne z najciekawszych zjawisk krasowych w Europie. Główny kompleks wodonośny stanowią spękane wapienie jurajskie, z których wytryska woda przybierająca niebiesko-błękitno-zieloną barwę. Barwa wody w basenach źródliskowych jest efektem działań rozproszonego światła słonecznego. Zmiana odcieni barwy wody uzależniona jest od stanu pogody, stopnia nasłonecznienia bądź zachmurzenia. Dodatkowo uroku wywierzysku nadają pulsujące gejzery z piasku podrzucanego przez źródlaną wodę.
Rezerwat powstał w 1961 roku w celu ochrony piękna krasowego wywierzyska oraz towarzyszącym im naturalnym biocenozom leśnym, zaroślowym, szuwarowym i wodnym. Obejmuje on obszar ok. 29 ha. Rezerwat jest ostoją wielu gatunków ptaków (ok. 75), a prawdziwą osobliwością są: ubarwiony remisz, zimorodek oraz kaczki (krzyżówka, ohar, czernica, cyraneczka i gągoł).
Szata roślinna jest najliczniej reprezentowana przez rodzinę traw. Stwierdzono 400 gatunków roślin naczyniowych, a wśród nich grupę roślin ściśle chronionych: grzebieni białych, turówki wonnej, różanecznika żółtego, kosodrzewiny i cisa pospolitego. W roku 1994 i 1997 na terenie rezerwatu prowadzone były działania mające na celu oczyszczenie, zabezpieczenie oraz właściwe udostępnienie całego obiektu.
Z Rezerwatem Niebieskie Źródła łączy się ponor krasowy rzeki Ginącej. Znajduje się on w Wąwale, 5 km od Tomaszowa Maz.. Po roztopach wiosennych lub znaczniejszych opadach sucha dolina wypełnia się wodą tworząc rozlewisko, które zanika szybko, pozostawiając po paru dniach piasek z otoczakami w miejscach, w których jest pochłaniane. Miejsce to nazwano "Przepaścią". Przepaść jest położona na terenie wapiennym, a wody Ginącej odpływają podziemnymi szczelinami i wypływają znów na powierzchni pod Utratą jako tzw. "Niebieskie Źródła". Celem potwierdzenia hipotezy o zasilaniu wód Niebieskich Źródeł innymi wodami przeprowadzono doświadczenie wprowadzając do strumienia Ginącej w odległości 20 m od miejsca w ponorze barwnik - fluorosceinę. Hipotetyczny związek rzeki Ginącej z Niebieskimi Źródłami został potwierdzony, ponieważ wskaźnik barwny pojawił się w Niebieskich Źródłach , Utracie i Brzustówce, czyli po przeciwnym lewym brzegu Pilicy. Jest to najlepszy dowód na istnienie zjawisk krasowych w okolicach Tomaszowa Mazowieckiego. (źródło: http://www.skansenpilicy.pl/ )

poniedziałek, 10 września 2012

Góry.

10 września 2012, poniedziałek.

Rowerowa przejażdżka wokół Gliwic. Tak dla odprężenia. Z pól za Ostropą było widać Beskidy!.

niedziela, 9 września 2012

Bolesławów (Wilhelmsthal)

Lipiec 2007

Mała wioska w Hrabstwie Kłodzkim. W zasadzie turystycznie zapomniana i co najwyżej mijana  w drodze na Śnieżnik. Kiedyś podobno miasto, dziś ledwie widoczne ślady dawnej świetności. Świetności , która chyba jednak nigdy tak naprawdę nie wzleciała zbyt wysoko.
Ale kamienne perełki błyszczą: figura Świętego Franciszka Xawerego błyszczy po niedawnej restauracji, figura Świętego Jana Nepomucena błyszczy mimo tego że restauracji się jeszcze nie doczekała.
Obie figury to piękne okazy śląskiego baroku. Obie rzeźby autorstwa Michała Klahra Starszego.
Bolesławów (niem. Wilhelmsthal) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Stronie Śląskie w dolinie pomiędzy Masywem Śnieżnika a Górami Bialskimi, u zbiegu rzek Morawka i Kamienica.(...)
Bolesławów to dawne gwareckie miasteczko (prawa miejskie w latach 1581 - 1891), obecnie wieś turystyczna z niewielkim rynkiem. Znajdują się tu pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i kilka kwater, oraz dwa sklepy. Nad wsią spora stacja narciarska z ciekawie rozwiązanym systemem tras zjazdowych poprowadzonych w dwie strony stoku Zawada. Szlaki turystyczne na Śnieżnik i do rezerwatu Nowa Morawa oraz droga do turystycznego przejścia granicznego na Przełęczy Płoszczyna. (źródło: Wikipedia)
Figura Świętego Franciszka Xawerego.
Figura Świętego Jana Nepomucena.
Michael Klahr (starszy) (ur. 1693 r. w Bielicach, zm. 9 marca 1742 r. w Lądku-Zdroju) – rzeźbiarz, wybitny przedstawiciel śląskiego baroku, ojciec Michaela Ignatiusa Klahra zwanego Młodszym.
Urodził się we wsi Bielice, a właściwie w jej nieistniejącym dziś przysiółku Nowa Biela (dawniej Neu Bielendorf), w chłopskiej rodzinie Michaela Klahra z Bieli i Marii. Jego talent odkryli jezuici. Istnieje niepotwierdzona dokumentami opowieść o tym, jak rektor kłodzkiego konwiktu jezuitów Paul Stralano spotkał chłopca rzeźbiącego figurki do bożonarodzeniowej szopki. Rozpoznał w nim nietuzinkowy talent i po rozmowie z rodzicami zabrał go do szkoły prowadzonej przez zakon w Kłodzku (budynek pełni dziś funkcję Muzeum Ziemi Kłodzkiej). Tu Klahr pobierał nauki ogólne i uczył się teorii rzeźby. Sprowadzony przez jezuitów kilka lat później z Wiednia architekt o nazwisku Karl Sebastian Flacker został mistrzem młodego rzeźbiarza. Przypuszczalnie pod jego kierunkiem dalej studiował.
W kościele w Nowym Gierałtowie 26 stycznia 1723 r. rzeźbiarz wziął ślub z Katarzyną, córką Hansa Mühlana i rok później osiedlił się w Lądku-Zdroju (wówczas Bad Landeck), gdzie nabył narożną kamienicę w rynku Zur Kornecke (obecnie Rynek 1). Tu założył swój warsztat i szybko zyskał wysoką pozycję społeczną. W 1737 r. został wybrany radnym miasta. O jego działalności w radzie miejskiej świadczy zachowany podpis na podaniu z 1739 r., sporządzonym po pożarze miasta. Miał pięcioro dzieci (...)
(..) Rzeźbił głównie w drewnie. Dopiero pod koniec życia wykonał dla Lądka kilka rzeźb z kamienia. Jego ostatnim dużym dziełem jest kamienna figura wotywna – pomnik Trójcy Świętej, stojąca na lądeckim rynku. Michał Klahr umarł w Lądku w wieku 49 lat i tam też został pochowany. (źródło: Wikipedia)
Droga ze Stronia Śląskiego do Bolesławowa.

Groń JP2.

8 września 2012, sobota.

Taki właściwie dłuższy spacer. Podejście na Groń Jana Pawła II z Ponikwi przez Przełęcz pod Gancarzem. Małe jedzonko popite piwkiem w schronisku pod Leskowcem. Zejście przez Królewiznę i Palenicę.
Deszcze się zbierały i zbierały, ale na szczęście nie wyzbierały. Choć wycieczka była jakaś taka szara i pochmurna.
Podejście na Przełęcz pod Gancarzem.
Na Groniu JP2 byliśmy w sierpniu 2005 roku. Wtedy także pogoda była jakaś taka "na deszcz". Widoki były jednak nieco ciekawsze. Jednak można powiedzieć że zdjęcia zrobione siedem lat temu spokojnie mogły by ujść jako wczorajsze. Groń JP2 anno domini 2005.

piątek, 7 września 2012

Smutne Sedlo.

Sierpień 2008.

Staroć wygrzebany na dysku. Trochę deszczowe wejście na Smutne Sedlo w Tatrach Zachodnich.
Kilka starych zdjęć. Jakoś brak nowych fotek w ostatnich czasach...









Dwa nowe albumy na Picasie.

Właściwie dla porządku podaję informację że na Picasie są nowe albumy.
Zapraszam!

Rajza do Reichu

Rajza do Reichu, lipiec 2012

 Strasbourg

Strasbourg, lipiec 2012

"Merida Waleczna"

1 września 2012.

No i moja Merida Matts TFS 500 D doczekała się nowego napędu!
W rowerze to jakby remont kapitalny silnika. Do wymiany poszły: łańcuch, kaseta i środkowy blat mechanizmu korbowego.

Pierwsza trasa roweru po naprawie głównej to oczywiście: "Gross Rauden Classic" czyli do Rud a potem Szpanwegiem do Łączy. Deszczyk zmoczył nas ledwie trochę.