środa, 25 maja 2016

Przechadzka brzegiem Bałtyku. Dzień Trzeci.


Ty razem odcinek "parkowy". Zaraz za Smołdzińskim lasem wchodzimy na teren Słowińskiego Parku Narodowego. Przekraczamy Smołdzińską Wydmę i dochodzimy do morza. Dalej dziesięć kilometrów brzegiem morza. Samotny, prawie pustynny szlak Piach, słońce przed którym nie ma gdzie uciec. "Maszeruj albo giń". Na drugim końcu Parku Wydma Łącka. udaje się zrobić fotki z samym, tylko piaskowym krajobrazem, bez źdźbła trawy. Schodzimy z plaży wgłąb lądu, pogoda zmienia się w ciągu kilku minut, słońce ustępuje chłodnej mgle, Dojście do Łeby jest już nużące.

Przydatne linki:

Słowiński Park Narodowy,
Coś o wydmach,
Szlaki w Gminie Smołdzino,


poniedziałek, 23 maja 2016

Przechadzka brzegiem Bałtyku. Dzień pierwszy.

Przechadzka brzegiem Bałtyku. Dzień pierwszy.
Przyjazd do Ustki. Krótkie wieczorne zwiedzanie, trochę dłuższe zajadanie się rybką i popijanie piwem "Usteckim".

poniedziałek, 2 maja 2016

Rowerem do Łączy.

Rowerowa wycieczka w okoliczne lasy. Coraz bardziej zielone.
Gliwice - Rachowice - Łącza - Bojszów - Kleszczów - Taciszów - Bycina - Dzierżno - Gliwice. "Stanica Myśliwska" w Łączy definitywnie zlikwidowana. Podobnie jak "U Alojza" w Dzierżnie. Jak żyć...?

Przy okazji zwiedziliśmy po raz pierwszy od środka kościół p.w. Świętej Trójcy w Rachowicach. Kościół zadbany i w nienagannym stanie. Pod pomnikiem ofiar wojen świeże kwiaty.
Wieś Rachowice wzmiankowana jest w 1305 roku; prawdopodobnie istniał tam już kościół p.w. Trójcy Świętej. W wykazie z 1447 roku wymieniana jest parafia w Rachowicach. Murowane prezbiterium pochodzi z przełomu XV wiek i XVI wieku. Obecna, drewniana nawa kościoła wybudowana została około 1668 roku, nieco później (1679-1688 r.) do nawy od strony zachodniej dostawiono wieżę - dzwonnicę. W 1705 roku dzwonnica została zniszczona przez pożar. Wieżę odbudowano w latach 1780–1790. Kościół remontowano w latach 1856 (ołtarze boczne), 1866 (malowanie kościoła), 1902 (uzupełnienie wystroju), 1938, 1945–1957 (po zniszczeniach wojennych) oraz 1998-2012 (renowacja ołtarzy, remont dachu).

Kościół orientowany, otoczony cmentarzem. Nawa kościoła drewniana, o konstrukcji zrębowej, otoczona sobotami wspartymi na słupach z zastrzałami, po stronie północnej soboty oszalowane, od północy pokryta gliną i pobielona, od południa obita gontem. Nawa na rzucie zbliżonym do kwadratu, od wschodu przylega do niej węższe prezbiterium zamknięte 3-bocznie, oszkarpowane. Prezbiterium i zakrystia murowane z cegły, otynkowane. Przy prezbiterium od strony północnej znajduje się 5-boczna zakrystia. Dach wspólny dla nawy i prezbiterium, 2-spadowy, pokryty gontem. Na wieży wysoki dach namiotowy, 8-boczny, gontowy. Nad prezbiterium 6-boczna wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona gontową kopułką. Elewacje pobite gontem. Na zewnętrznej ścianie prezbiterium znajduje się żeliwna płyta nagrobna Franciszka Imieli (odlew Huty Gliwickiej). Wieża drewniana o konstrukcji słupowej, przylegająca do nawy od strony zachodniej, w jej przyziemiu znajduje się kruchta wejściowa. Na wieży trzy dzwony odlane po II wojnie światowej w pracowni Felczyńskich w Przemyślu (wcześniejsze zarekwirowano podczas wojny).

Prezbiterium gotyckie (XV/XVI wiek), murowane z cegły, węższe, wydzielone łukiem tęczowym o wykroju półkolistym. W prezbiterium i zakrystii sklepienia kolebkowe z lunetami, w nawie i kruchcie znajduje się strop płaski. Nawa prostokątna, o konstrukcji zrębowej. Od strony zachodniej nawy znajduje się chór muzyczny, 3-boczny, wsparty na dwóch drewnianych kolumnach.

Wyposażenie głównie barokowe. Ołtarz główny barokowy, sprzed 1679 roku, zawierający obraz Trójcy Przenajświętszej (prawdopodobnie z XVII wieku). Za ołtarzem XIX-wieczna adnotacja o pożarze w 1705 roku. Ołtarze boczne późnobarokowe, z XVIII wieku. W ołtarzu prawym wizerunek Piety (XVIII wiek), w lewym - św. Antoni z Padwy. Kosz ambony z XVII wieku, noga i baldachim - z XIX wieku. Nowe organy wykonane zostały w latach 2008-2009 na wzór wcześniejszych, XVIII-wiecznych (z zachowaniem oryginalnego prospektu organowego z XVII wieku) według projektu prof. Juliana Gembalskiego. Wykonawcą instrumentu był organmistrz Henryk Hober z Olesna. (źródło: Wikipedia)

Przydatne linki