poniedziałek, 23 stycznia 2017

Równia pod Śnieżką.

Równia pod Śnieżką. Tylko Równia pod Śnieżką bo na sam szczyt już sił jakby brakło. W sumie chyba głupota, nie doleczona do końca grypa albo inne przeziębienie, jeszcze kilka dni wcześniej gorączka i paracetamol. Wyciąg na Kopę nie działał. Może i dobrze bo ceny biletów na granicy rozboju a ciśnienie w społeczeństwie zapewne by było duże by wjechać. A tak trzeba było wejść.
Pogoda rewelacyjna. Igła. Trafiła się nam inwersja termiczna. To taki fajny czas gdy na górze jest zdecydowanie fajniej niż na dole. W Cieplicach, nomem omen, mróz i szara mgła w powietrzu. Na górze ledwie lekki mrozek i widoki po horyzont. Niestety horyzont utopiony w smogu i chmurach. Jednak warto było dreptać dla takich widoków.

niedziela, 8 stycznia 2017

Wzgórze Łubianki.

Tym razem wzgórze Łubianki (398m npm), najwyższe wzniesienie tak zwanego Garbu Tarnogórskiego. Skromny spacerek z Sączowa przez Myszkowice i powrót przez Podsiemonię. Trochę dróg, trochę zawianych śniegiem pól - w sumie żałowałem że nie zabrałem stuptutów. Początek wycieczki przy temperaturze -13 stopni Celsjusza, mocne słońce w ciągu trzech godzin ogrzało powietrze do -8 stopni. Ze wzgórz całkiem fajne widoki, na dole w dolinkach gorzej. O wiele gorzej. Smog, siwo od dymu. Ludzie palą byle czym byle taniej. Momentami nie dało się oddychać. Może to niewiarygodnie brzmi ale w samych Gliwicach jakby lepiej jest.

Garb Tarnogórski (341.12) - mezoregion stanowiący północną część Wyżyny Śląskiej. Od północy graniczy z Równiną Opolską i Wyżyną Woźnicko-Wieluńską, od południa z Wyżyną Katowicką i Pagórami Jaworznickimi, od wschodu z Wyżyną Krakowsko-Częstochowską a od zachodu z Chełmem i Kotliną Raciborską.(źródło: Wikipedia)

piątek, 6 stycznia 2017

Rezerwat "Pazurek".

Zimny, wręcz bardzo zimny spacer po jurajskich pagórkach. Słońce i czyste niebo - żal siedzieć w czterech ścianach. Podjeżdżamy samochodem do Jaroszowca, parkujemy na wielkim parkingu naprzeciw huty szkła. W pierwszej chwili można odnieść wrażenie że planowana trasa to pomyłka - bloki mieszkalne dochodzą pod sam las i wydaje się ze Stołowa Góra to będzie po prostu zaśmiecone zaplecze podwórek. Jest jednak inaczej, po kwadransie nieco mozolnego marszu w kopnym śniegu, gdzieś w okolicach kamieniołomu Cieszyniec właściwie już nie widać wsi. Dalej już tylko lepiej a miejscami pagórkowata okolica wygląda jakby to nie Jura była a góry jakieś. Obchodzimy skalisty wierzchołek Góry Stołowej i przez biały, zaśnieżony las kierujemy się w stronę rezerwatu "Pazurek". Przekraczamy drogę, przechodzimy przez tory kolejowe. Po chwili mija nas pociąg LHS-u na "ruskich" torach - mimo święta pracują.
Rezerwat "Pazurek" zwiedzamy już w gasnącym świetle dnia. Szybki, zimowy zmierzch dopada nas pod skałami, możemy podziwiać okruchy czerwonego zachodu słońca przebijającego się miejscami przez bezlistny las. Gdy wracamy do auta jest już solidnie po zmroku. Temperatura powietrza zdążyła spaść w okolice 16 stopni Celsjusza poniżej zera ale idąc przez zaśnieżony las nie odczuwało się tego. Skrzypiący pod nogami śnieg, dość mocne światło księżyca... właściwie można by maszerować dalej!
Rezerwat przyrody Pazurek – rezerwat przyrody w województwie małopolskim (powiat olkuski, gmina Olkusz), w pobliżu wsi Pazurek; na terenie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd i obszaru Natura 2000 PLH120006 Jaroszowiec.
Celem ochrony jest zachowanie naturalnych zbiorowisk roślinnych (żyzna buczyna sudecka, buczyna storczykowa, kwaśna buczyna niżowa, jaworzyna górska), stanowisk chronionych gatunków roślin (m. in. czosnek niedźwiedzi, paprotnik kolczysty, żłobik koralowy, języcznik zwyczajny; kilka gatunków z rodziny storczykowatych: m.in. kruszczyk szerokolistny, buławnik mieczolistny, buławnik wielkokwiatowy, buławnik czerwony) i grzybów oraz budowy geomorfologicznej obszaru z występującymi ostańcami wapiennymi.
Przez teren rezerwatu prowadzi ścieżka dydaktyczna. (źródło: Wikipedia)
Powyższy opis rezerwatu "Pazurek" wymienia bogactwo świata roślin tego miejsca. Teraz w zimie i tak wszystko przysypane białą kołderką. Trzeba kiedyś powtórzyć trasę w cieplejszych czasach. Może wiosną?

Przydatne linki

niedziela, 1 stycznia 2017

Pierwszy wypad w 2017 roku.

Rezerwat leśny "Segiet", kamieniołom Blachówka i teren hałdy popłuczkowej.
Segiet – leśny, częściowy rezerwat przyrody, leżący w obrębie Garbu Tarnogórskiego, na granicy Bytomia i Tarnowskich Gór. Rezerwat położony jest w szczytowych partiach Srebrnej Góry (347 m n.p.m.), będącej jednym z wyższych wzniesień zachodniej części Garbu Tarnogórskiego.

Na terenie rezerwatu reprezentowane są trzy zespoły leśne:

  •     kwaśna buczyna niżowa (Luzulo pilosae-Fagetum) – w części północnej;
  •     ciepłolubna buczyna storczykowa (Cephalanthero-Fagenion) – w części południowej, pokrytej lejami i zapadliskami po dawnych szybach;
  •     żyzna buczyna, będąca prawdopodobnie zdegradowaną, niżową formą żyznej buczyny karpackiej (Dentario glandulosae-Fagetum) – na pozostałych obszarach.
Flora rezerwatu składa się z (dane zbliżone) 15 gatunków drzew, 9 gatunków krzewów oraz 103 gatunków roślin zielnych i 40 gatunków mszaków. Wśród roślin zielnych występuje szereg storczykowatych: buławnik czerwony, gnieźnik leśny, kruszczyk rdzawoczerwony czy kruszczyk szerokolistny i najokazalszy z polskich storczyków – obuwik pospolity. Pozostałe chronione gatunki roślin w okolicy rezerwatu : lilia złotogłów, orlik pospolity, śnieżyczka przebiśnieg, tojad dzióbaty i wawrzynek wilczełyko.

Rezerwat "Segiet" bezpośrednio sąsiaduje ze stanowiskiem dokumentacyjnym "Blachówka" będącym nieczynnym kamieniołomem dolomitu. Stare wyrobisko dolomitu, powstałe na przełomie XIX/XX wieku, zostało objęte ochroną w 1995 r. ze względu na jego wyjątkowe walory naukowe, dydaktyczne, historyczne i krajobrazowe. Strome ściany wyrobiska są siedliskiem ptactwa (również drapieżników) oraz rzadkich kserotermicznych roślin. (źródło: Wikipedia)