Zimowy objazd cerkiewek w Górach Leluchowskich.

Moje pierwsze kroki w fotografii stawiałem jeszcze w latach dość młodzieńczych. Wtedy oznaczało to w najlepszej wersji enerdowski film 35mm w ruskim zenicie. Zasadniczo w wersji czarno-białej. A wzorce można było czerpać tylko z niekoniecznie łatwych do pozyskania, albumów drukowanych. Jednym, chyba pierwszym takim wydawnictwem było “Brzegami Popradu” z fotografiami Henryka Hermanowicza.

Na jednej ze stron zdjęcie starej cerkwi skrytej w rozłożystych drzewach. To jest Leluchów, dawna cerkiew Świętego Dymitra.

Od tamtych czasów minęło kilkadziesiąt lat, wszystko się zmieniło, trudno rozpoznać krajobrazy przedstawione na fotografiach w starej książce. Konfrontacja ze współczesnością bywa chwilami szokująca.

Wybierałem się do Leluchowa chyba ze 35 lat. Aż trudno zrozumieć dlaczego tak długo. Zdecydowanie za długo…

A album ze zdjęciami Hermanowicza? Kiedyś stanowił inspirację i pewien wzór, dziś chyba dalej tak działa choć jest już dość archaiczny. Wydany został w roku 1966 tak więc przedstawione poniżej zdjęcia – czarno-białe, Hermanowicza i moje, kolorowe dzieli… 60 lat!

To była ostatnia wycieczka w góry w mijającym już roku. Pogoda nie nastrajała szczególnie ale i też trudno twierdzić że cokolwiek uniemożliwiała. Podjechaliśmy do Bystrej i z tamtejszego parkingu zrobiliśmy dość typową i nietrudną pętelkę przez Kozią Górę, Kołowrót, Szyndzielnię i schronisko pod Klimczokiem.

Trasa nieszczególnie trudna acz z powodu pogody nie tak całkiem przyjemna. Lekki mróz za sprawą sporej wilgotności powietrza i miejscami dość zrywnego wiatru zdecydowanie obniżył temperaturę odczuwalną. W drodze powrotnej z Klimczoka, na szlaku niebieskim trawersującym stoki Magury, liczne wykapy i potoki przecinające zamieniły ścieżkę się w rozległe i niezbyt bezpieczne zalodzenia. Na szczęście kończyliśmy wycieczkę jeszcze przy “boskim” świetle – przy wątłym świetle latarek mogły by mieć tam miejsce niezłe balety.